Estelle, 9 maart 2012
Ghana , Nungua 33°

pedicure-horrorverhalen-laatste schooldag

Pedicure
Ghanezen zien er, op speciale gelegenheden, in het algemeen enorm verzorgd uit (soms tot het bijna onherkenbare toe door de nette kapsels en kleren). En niet te vergeten de gelakte nagels. Je ziet hier dan ook veel "pedicures". In het algemeen houdt dit in het lakken van de nagels en wat polijsten. Het lakken van je voeten en nagels kost rond de 2 ghc. Gezien mijn groeiende buik en het daardoor wat lastiger lakken van de teennagels leek me een bezoekje aan de pedicure een goede oplossing. De pedicure belooft me er wat moois van te maken. De teennagels worden donkerrood en de nagels van de vingers half transparant en half donkerrood. In het midden voorzien van een parelmoer lijntje. Ach ja, ieder zijn smaak van wat mooi is. Ze heeft haar best gedaan (meer dan 30 min op een krukje gezeten met mijn stoffige smerige voeten).

Horrorverhalen
Het medisch team is weer op het UCC present en is o.a. vertegenwoordigd door 2 Nederlanders. He he, ik kan een keer Nederlands praten in Ghana en als ik dat kan, verval ik steeds in het Engels (wordt blijkbaar automatisme als je het hele dagen spreekt). Een van de jongens is psycholoog en gaat voor geneeskunde studeren. Het leek hem interessant en leuk om daarom al wat kennis in Ghana op te doen. Hij werkt enkele dagen in een openbaar/overheids ziekenhuis hier in Accra. Interessant blijkt het zeker voor hem, leuk absoluut niet. Hij ziet mijn zwangere buik en vraagt wat angstvallig of ik in Ghana ga bevallen. In het ziekenhuis waar hij werkzaam is heeft hij enorm shockerende dingen meegemaakt, zoals:
- een zwangere vrouw zou volgens de dokter nog geen ontsluiting hebben, dokter verlaat de kamer en het kindje wordt geboren
- een andere zwangere vrouw blijkt zwanger van een drieling wat niemand wist, ook volgens deze dokter kan het nog uren gaan duren, dokter verdwijnt en de Nederlander kan nog voorkomen dat het kindje wat eruit floept op de grond valt (bij wijze van dan), ook het tweede kindje komt verrassend snel en dat er een 3e volgt is voor iedereen een verrassing
- bevallende vrouwen worden maar wat ingeknipt en enorm lelijk en pijnlijk gehecht
- luid schreeuwende bevallende vrouwen die geen pijnstillers krijgen
- gezien het beddentekort moet de net bevallen moeder na een uur het veld ruimen: kind op de rug, spullen in de tas en hup naar huis
- bloeddruk wordt verkeerd door artsen opgemeten
- een jongen met een schotwond op de rug moet ivm beddentekort op een stoel gaan zitten terwijl hij amper kan zitten en het bloed uit zijn rug klotst
- twee zwaar gewonde jonge jongens worden al dood geacht en in een hoek gedumpt, tot de Nederlander 2 uren later een arm ziet bewegen: de jongens blijken nog in leven en dan komt het medisch personeel pas in actie
- jammerende vrouwen bij de ingang omdat ze geen geld hebben voor medische zorg

Vond dit wel even voldoende om te melden. Heb de jongen het advies gegeven ook eens in een goed (prive) ziekenhuis te gaan kijken, omdat ie anders alleen met deze horrorbeelden in zijn hoofd terug naar NL gaat. Na de 3 weken in Ghana is hij er stellig van overtuigd dat het een interessante en leerzame tijd voor hem is geweest maar dat ie hier nooit zal kunnen wonen. Hij had altijd een hekel aan mensen die terugkwamen van een reis en zeiden dat ie minder moest klagen over dingen in Nederland. Nu zegt hij er van overtuigd te zijn met name de gezondheidszorg in NL meer te waarderen en zich niet meer druk te maken over onbenulllige dingen in het leven. Een wijze les die je denk ik alleen kan "leren" als je het zelf ervaren hebt. Leven in een totaal ander land blijft nu eenmaal moeilijk uitleggen aan mensen die er nooit geweest zijn.

Vertrek
En dat de warme zon in combinatie met mijn maag me de afgelopen weken weer (nog steeds) geen goed doet heb ik helaas weer zelf mogen ervaren. Met maagtabletten heb ik het overgeven nog redelijk onder controle kunnen houden (voornaamste is dat het eten in mijn maag blijft) maar hele dagen misselijk in de hitte is ook geen pretje kan ik je zeggen. Daarbij heb ik weinig energie en slaap ik slecht (hard bed, harde matras en nog altijd de te luide muziek van de overburen). Ik heb dan ook besloten dat het voor mijn gezondheid (en die van het kindje natuurlijk) beter is als ik eerder naar Nederland terug kom om wat aan te sterken en wat conditie op te gaan bouwen: zondag 11 maart vlieg ik terug naar Nederland. Felix zal eind april volgen voor 3 weken en wat "cultuurshocken" .

3 weken geleden hebben ze bij wegwerkzaamheden de waterleiding geraakt waardoor we sinds die tijd de polytank niet hebben kunnen vullen: het water is inmiddels op (met jerrycans elders water halen, weer kleding op de hand wasssen en bucket shower ipv een echte douche). Het zal duidelijk zijn van welke zo in Nederland gewone dingen ik weer gigantisch ga genieten

Vandaag de laatste schooldag op het UCC gehad en Elizabeth uit klas 5/6 heeft de kleinsten in hun eigen dialect verteld dat ik pas over een paar maanden terug zal komen, met baby. Een "ooooooh" (echt Ghanees) is antwoord en een gejoel als ze horen vandaag als verrassing/afscheid bananen te krijgen.

Van Esmeralda (haar familie) krijg ik een armbandje, van enkele jongens uit klas 3 een tekening, van de meiden uit klas 3/5/6 een groepsknuffel en van het bananenvrouwtje een zak vol met bananen/appels/ananas.

De schoolbus, met Labadi kinderen, brengt me naar huis en tijdens het zwaaien hoor ik Adeline roepen "Monday, ok ?" (wat betekent dat ik haar maandag weer zal zien). Tijd is voor de kleineren moeilijk uit te leggen.

Als afsluiter enkele opmerkingen van "mijn" UCC kinderen:
- "Madame, the cat is eating my leg" (Elenon, nursery class)
- "Madame, my mother asked me to collect a picture of your baby" (Esmeralda, class 3)
- "Madame, do you bring the baby monday?" (Angelina, class 3)
- "Madame, i like to play with your baby" (Sowah, nursery)

groeten uit tropisch en zonnig Ghana !

Estelle

Estelle in Ghana bellen kan nu véél goedkoper met HalloBuitenland.nl